Kagir, temel olarak taş, tuğla veya beton gibi yanıcı olmayan ve basınca dayanıklı malzemelerle inşa edilen yapı anlamına gelir. Bu tür yapılar özellikle yangın riskini azaltması, dayanıklılığının yüksek olması ve uzun ömürlü bir strüktür sunması nedeniyle tarih boyunca tercih edilmiştir. Kagir bir yapıda taşıyıcı sistemde ahşap gibi yanıcı malzemeler kullanılmaz; bunun yerine duvarlar, kolonlar veya kemerler sıkıştırma kuvvetine dayanıklı kütlesel elemanlardan oluşur. Bu da hem güvenlik hem de yapısal sağlamlık açısından önemli bir avantaj yaratır.
Günümüzde kâgir dendiğinde akla genellikle tuğla veya taş örgü duvarlardan oluşan binalar gelir. Bu yapılar, duvarların hem bölücü hem de taşıyıcı görev üstlendiği sistemlerdir. Örneğin geleneksel İstanbul evlerinin taş zemin katları veya tarihi hanların kalın duvarları kagir yapıya iyi birer örnektir. Tuğlaların harçla birbirine bağlanması, duvarı yekpare bir kütle haline getirerek hem ısı yalıtımına katkı sağlar hem de statik dayanımı arttırır. Kagir yapılarda duvar kalınlıkları genellikle betonarme yapılara kıyasla daha fazladır, çünkü taşıyıcılık doğrudan bu duvarların basınç dayanımına bağlıdır.
Kagir yapının en önemli avantajlarından biri yangına karşı yüksek dayanım göstermesidir. Malzemenin yanıcı olmaması, özellikle yoğun kent dokusu içinde güvenlik açısından büyük bir artı sağlar. Aynı zamanda dış etkenlere ve zamana karşı oldukça dirençlidir; doğru bakım yapıldığında yüzlerce yıl ayakta kalabilen birçok tarihi yapı bunun kanıtıdır. Ancak kagir sistemlerin esnekliği düşük olduğu için deprem yükleri altında betonarme veya çelik sistemler kadar iyi performans göstermeyebilir. Bu nedenle günümüzde yeni yapılarda kagir sistemler genellikle taşıyıcı değil, dolgu duvar olarak kullanılır.
Sonuç olarak kagir, taş veya tuğla gibi kütlesel ve dayanıklı malzemelerle inşa edilen, yangına dayanıklı ve uzun ömürlü yapı anlamına gelir. Kavram, hem tarihsel hem teknik açıdan önemli olup yapı malzemelerinin niteliğine göre şekillenen bir inşa biçimini ifade eder.